گر در مزاج جوش غنا کسب پختگی ست

یک شیشه کرده اند بر این کوهسار بار

هرچند آستان کرم تشنه وفاست

آب رخ طلب نتوان ریخت بار بار

دیگ شعور را نسزد ننگ و عار بار

ناموس یک جهان غم از این دشت می بریم

پیری تو هم به دوش من از خم گذار بار