گر شکست دامنت بارست بر رنگم گذار

بوی منت برنمی دارد دماغ همتم

از غرض بردار دست و بر دل تنگم گذار

بیخودان محمل کش گرد دو عالم وحشتند

ای جنون عمریست می خواهم دلی خالی کنم

شیشه ام را بشکن و گوشی بر آهنگم گذار

کس ندارد جز عرق تاب جدال اهل شرم