ز خود ودیعت حسرت در این سرا مگذار

قناعت آینه ای نیست مختلف تمثال

غبار خود به ره منت صفا مگذار

ترانه نگه واپسین چه ابرام است

جبین شمع به قدر نم آشیان صباست

تو نیز یک دو عرق دامن حیا مگذار

حمایت تو بهارآفرین چتر گل است