تو نیز یک دو عرق دامن حیا مگذار

ترانه نگه واپسین چه ابرام است

ز خود ودیعت حسرت در این سرا مگذار

جبین شمع به قدر نم آشیان صباست

حمایت تو بهارآفرین چتر گل است

به فرق بی کلهان دست بی حنا مگذار

شنیده ام تویی آنجا که کس نمی باشد