تیغ آن زمان که ریخت دم از هم به سر برآر

سیماب رو در آتش و روغن در آب باش

خود را ز جرگه بد و نیک این قدر برآر

پشت دوتا تدارک او بار سرکشی ست

آهی به لب رسان که نیفسرده ای هنوز

زان پیشتر که سنگ برآری شرر برآر

سامان تازه رو یی ات از شمع نیست کم