سامان تازه رو یی ات از شمع نیست کم

تیغ آن زمان که ریخت دم از هم به سر برآر

آهی به لب رسان که نیفسرده ای هنوز

زان پیشتر که سنگ برآری شرر برآر

خار شکسته را ز قدم گل به سر برآر

فکر شکست چینی دل مفت جهد گیر

مویی ست در خمیر تو ای بی خبر برآر