برق هوشی کوکه برداربم سرپوش شرار

فرصت هستی گشاد و بست چشمی بیش نیست

این شبستان روشن است از شمع خاموش شرار

با همه کم فرصتی دیگ املها پخته ایم

نیست صبح هستی ما تهمت آلود نفس

دود نتواند شدن خط بناگوش شرار

کسوت دیگر ندارد خجلت عریان تنی