کسوت دیگر ندارد خجلت عریان تنی

برق هوشی کوکه برداربم سرپوش شرار

نیست صبح هستی ما تهمت آلود نفس

دود نتواند شدن خط بناگوش شرار

می دهد پوشیدن چشم از بر و دوش شرار

داغ نیرنگم که در اندیشه رمز فنا

منتظر من بودم و گفتند در گوش شرار