بی فنا نتوان گلی زین هستی موهوم چید

پاره هایی چند بر خون جگر دارد بهار

چشم تا واکرده ای رنگ از نظرها رفته است

از نسیم صبح دامن بر کمر دارد بهار

صفحه ما گر زنی آتش شرر دارد بهار

از خزان آیینه دارد صبح تا گل می کند

جز شکستن نیست رنگ ما اگر دارد بهار