چشم که پاک کرد به دامن هوای ابر

یارب در این چمن به چه اقبال می رسد

چتر بهار و سایه بال همای ابر

توفان به این شکوه نبوده ست موجزن

از اعتبار دست بشستن قیامت است

افتاده است آب چو آتش قفای ابر

جیب جنون مباد ز خشکی به هم درد