جیب جنون مباد ز خشکی به هم درد

چشم که پاک کرد به دامن هوای ابر

از اعتبار دست بشستن قیامت است

افتاده است آب چو آتش قفای ابر

زبن چشم تر که دوخته ام بر قبای ابر

جایی که ظرف همت مستان طلب کنند

ماییم و کاسه می و دست گدای ابر