ماییم و کاسه می و دست گدای ابر

جیب جنون مباد ز خشکی به هم درد

زبن چشم تر که دوخته ام بر قبای ابر

جایی که ظرف همت مستان طلب کنند

صبح بهار یاد تو در خاطرم گذشت

چندان گریستم که تهی گشت جای ابر

عمری ست می کنم عرق ومی چکم به خاک