گل باغ اعتبارت اثر وفا ندارد

چو سحر چه گل دماند نفس آبیاری آخر

سر راه وحشت رنگ ز غبار منع پاکست

ز چه پر نمی فشانی قفسی نداری آخر

بگذار از اول او را که فروگذاری آخر

به غرور تقوی ، ای شیخ ، مفروش وعظ بیجا

من اگر ورع ندارم تو به من چه داری آخر