نگهی کزین گلستان به چه گل دچاری آخر

به غرور تقوی ، ای شیخ ، مفروش وعظ بیجا

من اگر ورع ندارم تو به من چه داری آخر

به فسانه تغافل ستم است چشم بستن

عدم و وجود و امکان همه در تو محو و حیران

ز برت کجا رودکس که تو بی کناری آخر

چو چراغ کشته بیدل ز خیال گریه مگذر