اگر آدم سرشتی در چراگاه خران مگذر

مروت نیست ای منعم ز درویشان تبرایت

به شکر فربهی از پهلوی این لاغران مگذر

به خوان نعمت اهل دول ننگ است خو کردن

سراغ عافیت از خلق بیرون تازیی دارد

به هرسو بگذری زین دشت و در جز بر کران مگذر

تامل در طریق عشق دارد محمل خجلت