تو ببند سبحه صفت همان به ره اطاعت دین کمر

ز قبول خدمت ناکسان خجل است فطرت محرمان

نبری به حکم جنون گمان که کند طواف سرین کمر

همه بسته اند میان دل به هوای سیم و خیال زر

به حضور معبد ما و من نرسید هیچکس از عدم

که نبست سجده هستی اش به میان ز خط جبین کمر

که دوید درپی جستجوکه نبرد ره به وصال او