که نبست سجده هستی اش به میان ز خط جبین کمر

همه بسته اند میان دل به هوای سیم و خیال زر

تو ببند سبحه صفت همان به ره اطاعت دین کمر

به حضور معبد ما و من نرسید هیچکس از عدم

که دوید درپی جستجوکه نبرد ره به وصال او

چه گمان ره طلب تو زد که نبسته ای به یقین کمر

چو سحر فسرده نفس نه ای ، ز گذشتن این همه پس نه ای