چو سحر فسرده نفس نه ای ، ز گذشتن این همه پس نه ای

که نبست سجده هستی اش به میان ز خط جبین کمر

که دوید درپی جستجوکه نبرد ره به وصال او

چه گمان ره طلب تو زد که نبسته ای به یقین کمر

تو گران رکاب هوس نه ای ، مگشا به خانه زین کمر

به مآل شوکت سرکشان بگشود چشم تو نیستان

که به خاک تیره در این چمن چقدر نهفته زمین کمر