تو گران رکاب هوس نه ای ، مگشا به خانه زین کمر

که دوید درپی جستجوکه نبرد ره به وصال او

چه گمان ره طلب تو زد که نبسته ای به یقین کمر

چو سحر فسرده نفس نه ای ، ز گذشتن این همه پس نه ای

به مآل شوکت سرکشان بگشود چشم تو نیستان

که به خاک تیره در این چمن چقدر نهفته زمین کمر

ز غرور شمع وتعینش همه وقت می رسد این نوا