که به خاک تیره در این چمن چقدر نهفته زمین کمر

چو سحر فسرده نفس نه ای ، ز گذشتن این همه پس نه ای

تو گران رکاب هوس نه ای ، مگشا به خانه زین کمر

به مآل شوکت سرکشان بگشود چشم تو نیستان

ز غرور شمع وتعینش همه وقت می رسد این نوا

که علم به سرکش و ناز کن به همین کلاه و همین کمر

ز حباب و موج و مثالشان سبقی به بیدل ما رسان