ز حباب و موج و مثالشان سبقی به بیدل ما رسان

که به خاک تیره در این چمن چقدر نهفته زمین کمر

ز غرور شمع وتعینش همه وقت می رسد این نوا

که علم به سرکش و ناز کن به همین کلاه و همین کمر

که مدوزکینه خودسری به امید طاقت این کمر