به مآل شوکت سرکشان بگشود چشم تو نیستان

چه گمان ره طلب تو زد که نبسته ای به یقین کمر

چو سحر فسرده نفس نه ای ، ز گذشتن این همه پس نه ای

تو گران رکاب هوس نه ای ، مگشا به خانه زین کمر

که به خاک تیره در این چمن چقدر نهفته زمین کمر

ز غرور شمع وتعینش همه وقت می رسد این نوا

که علم به سرکش و ناز کن به همین کلاه و همین کمر