ز چشم اهل تحیر نشان اشک مخواه

چو آب آینه داریم خاک دامنگیر

سپند نیم نفس بال اختیار نداشت

که بست محمل پرواز ما به دوش صفیر

که کس گلاب نمی گیرد از گل تصویر

به زندگی چو نفس بی تلاش نتوان زیست

هوای راحت اگر افشرد دماغ ، بمیر