برد تپیدن سیاره راه در زنجیر

چو نرگس تو که مژگان کمند آفت اوست

کسی ندید بلای سیاه در زنجیر

شبی که موج سرشکم به قلب چرخ زند

ز بسکه حلقه داغم به دل هجوم آورد

تپش به دام وطن کرد آه در زنجیر

به هر شکن که ز گیسوی یار می بینم