کسی ندید بلای سیاه در زنجیر

به محفل تو که غیرت ادب پرست حیاست

ز جوهر آینه دارد نگاه در زنجیر

چو نرگس تو که مژگان کمند آفت اوست

شبی که موج سرشکم به قلب چرخ زند

برد تپیدن سیاره راه در زنجیر

ز بسکه حلقه داغم به دل هجوم آورد