ز جوهر آینه دارد نگاه در زنجیر

خیال زلف که واکرد راه در زنجیر

که عجز ناله ما کنده چاه در زنجیر

به محفل تو که غیرت ادب پرست حیاست

چو نرگس تو که مژگان کمند آفت اوست

کسی ندید بلای سیاه در زنجیر

شبی که موج سرشکم به قلب چرخ زند