گر تشنه ای چو آبله از خویش آب گیر

این بحر را یک آینه دشت سراب گیر

بنیاد چشم در گذر سیل نیستی ست

خواهی عمارتش کن و خواهی خراب گیر

گر زندگی همین نظری بازکردن ست