خواهی عمارتش کن و خواهی خراب گیر

این بحر را یک آینه دشت سراب گیر

گر تشنه ای چو آبله از خویش آب گیر

بنیاد چشم در گذر سیل نیستی ست

گر زندگی همین نظری بازکردن ست

رو بر در عدم زن و چشمی به خواب گیر

این استقامتی که تو بر خویش چیده ای