رو بر در عدم زن و چشمی به خواب گیر

بنیاد چشم در گذر سیل نیستی ست

خواهی عمارتش کن و خواهی خراب گیر

گر زندگی همین نظری بازکردن ست

این استقامتی که تو بر خویش چیده ای

چون اشک بر سر مژه پا در رکاب گیر

گلچینی خیال به امید واگذار