سیلاب خوش عمارت ویرانه می کند

چشمی به خویش واکن و جام شراب گیر

در خاک هم ز معنی خود بی خبر مباش

از هر نشان پا نقط انتخاب گیر

ای چشم تر تو هم گل ما را در آب گیر

جز چاک دل، نشیمن عنقای عشق نیست

چون صبح سازکن قفس و آفتاب گیر