خلقی به غبار هوس پوچ نفس سوخت

زین مد امل آب به غربال و سبد گیر

بی مغزی از این بحر فتاده ست به ساحل

گیرم گهرت آینه پرداخت ز بد گیر

چندی تو هم از وهم پی جان و جسد گیر

قدرت به جز اخلاق ز مردان نپسندد

گیرایی اگر دست دهد ترک حسد گیر