برخیز دوده ای ز چراغ مزارگیر

نقش خیال پرده اعیان نهفته نیست

راز نهان آینه ها آشکار گیر

نتوان نگاشت سر خط عبرت به هر مدار

این است اگر فسون هوس بعد مرگ هم

بار نفس چو صبح به دوش غبار گیر

تا خاک گشتن آب ز گوهر نمی رود