تا خاک گشتن آب ز گوهر نمی رود

برخیز دوده ای ز چراغ مزارگیر

این است اگر فسون هوس بعد مرگ هم

بار نفس چو صبح به دوش غبار گیر

ای شرم کوش دامن دل استوار گیر

هرچند کار چشم نمی آید از زبان

ای لب تو احولی کن و نامش دوبارگیر