خود را به کار عشق فضول و هوس مگیر

هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر

پرواز پرگشاست ، تو چاک قفس مگیر

تسلیم باش ، با غم خیر و شرت چکار

لذت پرست مایده فضل بودن است

سلوی و من از آیه سیر و عدس مگیر

بی انتظار در حق نعمت ستم مکن