بار بر دوش دل از ضبط نفس سنگین مگیر

همنشین با من ز تشویش هوسها کین مگیر

خوابم از سر می برد نام پر بالین مگیر

کاروان صبح و سامان توقف خفته است

مشت خاکت از فسردن بر زمین جا تنگ کرد

ای گران جان اینقدرها دامن تمکین مگیر

حیف می آید به فکر یاد من دل بستنت