که هر نفس زدنت سرمه می دهد آواز

به کنج زانوی تسلیم طرح امن انداز

در آب آینه ، موجیست بی نشیب و فراز

به پرده تو ز ساز عدم نوایی هست

در این هوسکده جهدی که بی نشان گردی

بس است آینه ات را همین قدر پرداز

گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند