بس است آینه ات را همین قدر پرداز

به پرده تو ز ساز عدم نوایی هست

که هر نفس زدنت سرمه می دهد آواز

در این هوسکده جهدی که بی نشان گردی

گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند

گشاد عقده بی رشته گسسته است دراز

غبار ما چو سحر سینه چاک می گذرد