گشاد عقده بی رشته گسسته است دراز

در این هوسکده جهدی که بی نشان گردی

بس است آینه ات را همین قدر پرداز

گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند

غبار ما چو سحر سینه چاک می گذرد

که سر به سجده نبردیم و رفت وقت نماز

چو غنچه پرده در رنگ و بو خودآرایی ست