به فکر خویش فتادی و باختی آرام

بلندی مژه هم برکف دعا انداز

اشارتی ست ز دی کشته های فردایت

که هرچه پیش توآرند بر قفا انداز

تو راکه گفت که خود را در این بلا انداز؟

جهان به کنج فراموشی دل آسوده ست

تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز