تو راکه گفت که خود را در این بلا انداز؟

اشارتی ست ز دی کشته های فردایت

که هرچه پیش توآرند بر قفا انداز

به فکر خویش فتادی و باختی آرام

جهان به کنج فراموشی دل آسوده ست

تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز

کم از حباب نه ای ، نازکن به ذوق فنا