کم از حباب نه ای ، نازکن به ذوق فنا

تو راکه گفت که خود را در این بلا انداز؟

جهان به کنج فراموشی دل آسوده ست

تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز

سر بریده کلاهی ست بر هوا انداز

به نام عزت اگر دعوی کمال کنی

به خانه های نگین نقش بوربا انداز