دگر فسانه ما و منت که می شنود

به خاک ، جای گلم ، برگی از حنا انداز

غبار می کند از خاک رفتگان فریاد

که سرمه ایم ، نگاهی به سوی ما انداز

بنال وگوش بر آواز آشنا انداز

به روی پرده هستی که ننگ رسوایی ست

چو بیدل از عرق شرم بخیه ها انداز