بنال وگوش بر آواز آشنا انداز

غبار می کند از خاک رفتگان فریاد

که سرمه ایم ، نگاهی به سوی ما انداز

دگر فسانه ما و منت که می شنود

به روی پرده هستی که ننگ رسوایی ست

چو بیدل از عرق شرم بخیه ها انداز