شیرینی جان نیست گلوسوز چو شمعم

داده ست ردایی که به دوش سحر انداز

گر از تو سراغ من گمگشته بپرسند

بردارکفی خاک و به چشم اثر انداز

ای صبح تبسم نمکی در شکر انداز

نامحرم عبرتکده دل نتوان بود

این خانه بروب از خود و بیرون در انداز