ای صبح تبسم نمکی در شکر انداز

گر از تو سراغ من گمگشته بپرسند

بردارکفی خاک و به چشم اثر انداز

شیرینی جان نیست گلوسوز چو شمعم

نامحرم عبرتکده دل نتوان بود

این خانه بروب از خود و بیرون در انداز

ما خود نرسیدیم به تحقیق میانش