اینقدر از عجز من قد می کشد بالای ناز

کی رود از خاطر آشفته ام سودای ناز

مو به مویم ریشه دارد از خطش غوغای ناز

عرش پرواز است معنی تا زمینگیرست لفظ

دل نه تنها از تغافل های سرشارش گداخت

حیرت آیینه هم خون است ز استغنای ناز

نیست ممکن گل کند زین پرده عجز و غرور