نیست ممکن گل کند زین پرده عجز و غرور

اینقدر از عجز من قد می کشد بالای ناز

دل نه تنها از تغافل های سرشارش گداخت

حیرت آیینه هم خون است ز استغنای ناز

عشق بی عرض نیاز و حسن بی ایمای ناز

تا به شوخی می زند چشمت عرق گل می کند

نیست بی ایجاد گوهر موج این دریای ناز