موی پیری گشت آخر پنبه مینای ناز

تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور

در نیازآباد هستی نیست خالی جای ناز

شعله افسرده رعنایی به خاکستر نهفت

گرتظلم دامنت گیرد به دل خون کن نفس

با تغافل توام است افتاده ست سر تا پای ناز

چشم کو تا از قماش حیرت آگاهش کنند