تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور

در عرق یک سر نگه می پرورد سیمای ناز

در چمن ، رعنایی سرو لب جویم کداخت

ازکجا افتاده است این سایه بالای ناز

در نیازآباد هستی نیست خالی جای ناز

شعله افسرده رعنایی به خاکستر نهفت

موی پیری گشت آخر پنبه مینای ناز