در چمن ، رعنایی سرو لب جویم کداخت

چین ابرو شد تبسم بر لب گویای ناز

گرچه رنگ شوخ چشمی برنمی دارد حیا

در عرق یک سر نگه می پرورد سیمای ناز

ازکجا افتاده است این سایه بالای ناز

تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور

در نیازآباد هستی نیست خالی جای ناز